PitchHet telefoontje

“Goedemiddag u spreekt met ####bank mag ik u even storen?” “Ja natuurlijk dat kan wel even” beantwoordde ik de vriendelijke dame aan de telefoon. “Vanuit de ####bank zal er een workshop worden gegeven voor (startende) ondernemers en wij zouden u hier graag voor uitnodigen.” “Ok’, antwoord ik, “en wat voor workshop is dat dan?” ”Pitchen”, antwoordde de dame. ‘Pitchen?” herhaalde mijn innerlijke stem en ik werd spontaan nerveus, want als ik ergens niet goed in ben is dat het wel. Afronden dit telefoontje dacht ik. “Kunt u mij de informatie per e-mail toesturen?” “Ja hoor dat is geen probleem alvast bedankt voor uw tijd en de e-mail stuur ik u vandaag nog toe.”

Diezelfde avond ontving ik een e-mail met niet alleen de gevraagde informatie, maar ook met de uitnodiging. Ik was blijkbaar direct opgegeven voor deze workshop en weer werd ik nerveus en dacht bij mezelf ‘wat je nu ook bedenkt je gaat naar die workshop, uit die comfortzone komen en vooral blijven.’

Daar gaan we

En dan is het ineens zover, die week moet ik er aan geloven, pitchen! Ik verdiep me nog eens in de    e-mail met de uitnodiging en hoop dat het niet zo’n workshop wordt waarin iedereen een keer naar voren moet komen. Spreken voor een groep dat is voor mij namelijk echt uit mijn comfortzone. Gelukkig blijkt dat mijn collega ondernemer zich ook heeft opgegeven en dus besluiten we te carpoolen. 2 sterke vrouwelijke ondernemers, van wie je bij een ontmoeting niet zou verwachten dat zij hiervoor onzeker kunnen zijn. En zonder dat wij het van elkaar wisten bleek zij tegen exact dezelfde dingen op te zien als ik. “Ik had nooit verwacht dat jij moeite zou hebben met dit onderwerp” zeg ik haar. “Dus wel” antwoordt zij. “Het blijft om de één of andere reden toch lastig om zoiets gewoon te doen.”. Lachend rijden we verder met de geruststellende gedachte dat iedereen wel eens onzeker kan zijn.

Ruim op tijd komen we aan en we besluiten een kop koffie te drinken. Vanuit deze ruimte zagen we alle mensen binnendruppelen. We spraken met wat mensen en genoten in spanning van onze kop koffie. En toen ging het beginnen, de zaal liep vol en iedereen had pen en papier in de aanslag. De trainer van deze workshop werd aan ons voorgesteld en voor ik het wist zat ik helemaal in het moment. Ik schreef druk mee, maakte aantekeningen en ik durfde zelfs soms hardop een antwoord te geven, tja die comfortzone hé. “En dan wil ik jullie nu verzoeken te gaan staan en je zojuist bedachte pitch te houden voor de persoon die tegenover je zit” sprak de trainer. Slik, daar was de onzekerheid weer! 1 minuut, 60 seconden in dat tijdsbestek mocht je jezelf laten zien, de persoon tegenover je weg blazen en nieuwsgierig maken. “Zijn jullie klaar, go!”. Hakkelend en verlegen vertelde ik zo kort en bondig mogelijk wie ik ben en wat ik doe. En ik probeerde alle nieuw geleerde technieken van die avond toe te passen. De tijd was om en de trainer gaf ons een nieuwe opdracht. “Ok mensen dan mag er nu door de persoon tegenover je verteld worden wat hij/zij van jouw pitch vond, go”. Het meisje tegenover me stond er klaar voor en ging van start. “Nou ik begreep op zich wel wat je voor werk doet en wat je aan wilt bieden, maar je klinkt wel heel erg onzeker. Je zou het van mij wel wat krachtiger mogen brengen.” Blijkbaar was ik er in deze opdracht nog niet in geslaagd mijn onzekerheid te verbergen.

Wie wil er pitchen?

Tegen het einde van de workshop werd er gevraagd wie er naar voren wilde komen om op de zeepkist te gaan staan om zijn / haar pitch te laten horen. Drie hele stoere kandidaten kwamen naar voren en deden hun pitch. Vol bewondering heb ik naar hen gekeken, want ongeacht de soms vele woorden en enige hapering vond ik hen echt heel erg stoer. De feedback, voor de deelnemers, vanuit de zaal en van de trainer was opbouwend. En ik was enorm onder de indruk van het zelfvertrouwen van de kandidaten, ze staan daar gewoon! Na een applaus voor de deelnemers volgde de afronding van de workshop.

En dan zit het erop en sluiten we de avond af met een drankje. Na een leuk gesprek met één van de medewerkers van de ####bank word ik door hem meegenomen naar de zeepkist. “Ga er nu eens op staan” zei hij “en laat mij je een paar korte vragen stellen.” Voor ik het wist stond ik daar mijn pitch te geven en nog met een glimlach ook!