Iedereen herkent het wel je hebt een leuk leven, lieve vrienden en ook op je werk loopt het op rolletjes. Het zijn van die fases in je leven waarin je onrustig wordt van alles wat maar ‘gewoon’ door gaat. Vaak realiseer je je niet hoe fijn het eigenlijk is dat alles ‘gewoon’ voort kabbelt.

Op dat soort momenten ga je je afvragen of dit het wel is, of je toch niet eens iets anders moet gaan doen qua werk of je misschien weer eens de schoolbanken in moet om je bij te laten scholen? Maar nee die stappen zijn te groot. Het is goed zoals het is, je bent tevreden met wat je doet ongeacht de onrust.

Ik was tevreden met mijn werk en had een functie waarin ik die dingen kon doen waar ik het beste in was. Natuurlijk heb ook ik regelmatig gedacht dat ik meer in mijn mars had, maar ook ik ging voor de veilige optie en bleef waar ik was. Totdat er ruim een jaar geleden iets gebeurde waardoor mijn wereld op z’n kop stond, ik werd werkeloos. Zaak failliet, er zou een doorstart komen, maar ik hoorde daar niet bij. ‘Bedankt voor je 10 jaar trouwe dienst en je inzet’ zat er niet in. Het was niets meer dan een telefoontje ‘wij gaan door, maar helaas wel zonder jou, succes met alles.’ En dat was het. Een verrassing was het zeker niet, want iedereen met een beetje zakelijk inzicht en hart voor de zaak zou zoiets aan zien komen. Maar toen het moment daar daadwerkelijk was, voelde het als een mokerslag.

En dan komen de fases, woede, verdriet, onmacht en na deze fases ga je, zoals je dat is geleerd, door met je leven. Ik besloot al vrij snel dat ik niet meer voor een baas wilde werken. Het vertrouwen was compleet weg en de behoefte om me te bewijzen tegenover een nieuwe werkgever had ik al helemaal niet meer. Aangezien al mijn vastigheid weg was op het zakelijke vlak besloot ik dat dit het moment was om de sprong te wagen. Ik begon mijn eigen bedrijf en ik had nooit kunnen bedenken dat het zoveel met me zou doen.

Zoveel wat ik in zo’n korte tijd heb geleerd, mensen die mijn pad hebben gekruist, momenten van onzekerheid, momenten van trots, momenten van onrust, maar vooral momenten waarop mijn dierbare vertelden dat ze zo trots op me waren en zijn. Een cliché is wederom waar ‘het is vallen en opstaan.’ Dat vallen vind ik één van de moeilijkste dingen van het ondernemen, want als ik val ben ik niet foutloos, niet de allerbeste, niet zonder gebreken en niet wie ik vind die ik moet zijn. De lat ligt hoog. Ik heb hem zelfs zo hoog gelegd dat hij eigenlijk niet haalbaar is.

Inmiddels ben ik gaan inzien dat als ik de lat zo hoog laat liggen het onmogelijk is om erbij te komen en dat vallen eigenlijk lang zo erg niet is. Want als ik val sta ik op en pak ik het als een leermoment. Van de fouten leer ik en word ik wijzer. Het is ondernemen, ontwikkelen en aanpassen, maar het is vooral enorm leerzaam.

Ik heb besloten de lat niet lager te leggen, maar weg te halen. Het geeft me ruimte, inzicht en rust, omdat ik niets meer moet van mezelf behalve doen waar ik me goed bij voel en blij van word. En dat doe ik graag met vallen en opstaan.